Thursday, March 9, 2017

ಶೃತ ನಮನ


ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಪಲ್ಲವಿ ಹೇಳಿದಳು, ಮಗನಿಗೆ ಶಾಲೆಯ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಬೈಂಡ್ ಹಾಕುವಾಗ "ಬಪ್ಪ"ನನ್ನ ರಾಶಿ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ ಎಂದು. ಅವಳಿಗೆ ಹಾಗನ್ನಿಸ್ಸಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ನಾವು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನಮ್ಮ ಪಟ್ಟಿ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ಹಳೆಯ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ದಪ್ಪ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತಾಗಿ ಬೈಂಡ್ ಹಾಕಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವನೇ ಪಲ್ಲವಿಯ "ಬಪ್ಪ" ಹಾಗು ನಮ್ಮನೆಯ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲರಿಗೂ "ಅಣ್ಣ". ಹೌದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸುದ್ದಿಯೇ. ಅದು ಹೇಗೋ ಅವನ ಮಕ್ಕಳಾದ ನಾವು ಮೂವರೂ ಅವನಿಗೆ "ಅಣ್ಣ" ಎಂದೇ ಕರೆಯುವುದು. ಹಳೆಯ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ಗಳನ್ನೂ, ದಪ್ಪ ಹಾಳೆಯ ಯಾವುದೇ ಪೇಪರ್ ಅನ್ನೂ ಬೈಂಡ್ ಹಾಕಲೆಂದೇ ಎತ್ತಿಟ್ಟು, ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಕಳೆದು ಶಾಲೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಿ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬೈಂಡ್ ಹಾಕಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದಲ್ಲದೇ, ನಮಗೆ ಬೈಂಡ್ ಹಾಕುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ್ಟಿದ್ದ. ಬೈಂಡ್ ಹಾಕುವ ಅವನ ರೀತಿಯೋ, ಅವನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿವರಣೆಯೋ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂತಿದೆ.

ಅಣ್ಣನ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಒಡನಾಡಿದ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಪ್ರಭಾವ ಬಿದ್ದೆ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಗಾಢವಾದ ನಂಬಿಕೆ. ಅವನನ್ನ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಬಲ್ಲವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅವನೇನೂ ಅಪ್ರತಿಮ ಮಾತುಗಾರನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ತುಂಬಿದ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯುಳ್ಳವನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ, ಮಹಾ ಪ್ರತಿಭಾ ಸಂಪನ್ನನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವನು ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ ರೀತಿ, ಅವನ ಆಲೋಚನಾ ವಿಧಾನ, ನೈತಿಕತೆಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಹತ್ವ ಹಾಗೂ ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬಾಳು ಎಂತವರನ್ನೂ ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನಿಯೂ, ಮಿತಭಾಷಿಯೂ, ಎಲ್ಲರನೂ,ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುವವನೂ ಆದ ಅವನು ನನಗೆ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯ. ಆದರೆ ಅವನಂತೆ ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಅವನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದದ್ದನ್ನ ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದೋ, ಅವನಿಗೆ ಅನವಶ್ಯಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಾತನಾಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದೋ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದಿದೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಬಹಳ ದೂರವಿಟ್ಟಿದ್ದ. ನನ್ನ ಸಿಟ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅವನ ತಿದ್ದುವಿಕೆಯೇ ಕಾರಣ. ಕಾಗೆ ಕಾಲು ಗುಬ್ಬಿ ಕಾಲಿನಂತೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಹಸ್ತಾಕ್ಷರ ಸುಧಾರಿಸಲು ಅವನು ಮೂಲ ಕಾರಣ. ನಾನು ಬರೆಯುವಾಗ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಶಬ್ದಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಜಾಗ ಬಿಡುವಂತೆಯೂ, ಅಕ್ಷರಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿಯಲ್ಲದೆ ಹೋದರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ತಿದ್ದುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಬರೆದರೆ ಅಕ್ಷರದ ಸಾಲು ಅಂಕು ಡೊಂಕಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಬರೆದಾದ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಷರದ ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಜೋಡುಗೆರೆ ಹಾಕಬಹುದಾದಷ್ಟು ಒಂದೇ ಅಗಲ ಎತ್ತರದ ಅಕ್ಷರಗಳುಸುಂದರವಾದ ದುಂಡಗಿನ ಅಕ್ಷರಗಳು. ಅವನ ಅಕ್ಷರದ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಸುದರ್ಶನ ಅಣ್ಣಯ್ಯ, ಸುಧತ್ತೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.
               
ಅಂಗಳ ಗುಡಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಹೇಗೆ? ಅಡಿಕೆ ಹೆಕ್ಕುವ ಪರಿಪಾಠ ಹೇಗೆ? ಸಂನೆಂಪೊ ಕೊಯ್ಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಹೇಳಿದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಅನಿಸಬಹುದು, ಸಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವ ಹುಲ್ಲು ಬಿಡಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಹಾಗೆ ಬೇರೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಸಗಣಿ ಕರಡುವಾಗ ಎಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗುತ್ತದೆ, ಕಾಯಿ ಸುಲಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಕಾಯಿಯ ಜುಟ್ಟನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಿಡಿಸುವುದು ಹೀಗೆ ಏನೇನೆಲ್ಲ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ ನೀನು. ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು.


ದಿನನಿತ್ಯದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಾ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿವೆ. ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗದ ದಿನಗಳಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಆಯಿಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು? ಶಾರೀಕವಾಗಿ ನೀನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮಾನಸಿಕಾವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಉಪಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೂ ಅಣ್ಣಾ...

Tuesday, October 20, 2015

ಓದು!!

ನಮ್ಮನೆಗಿಂತ ಮೊದಲು ಟಿವಿ ಬಂದಿದ್ದು ಪಕ್ಕದಮನೆಯಲ್ಲಿ. ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ಅದೇನು ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಉತ್ಸಾಹ.. ಆಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಡಿಡಿ೧ ಮಾತ್ರ. ಎತ್ತರದ ಮರದ ತುದಿಗೆ ಎಂಟೆನಾ ಕಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೆ ಅದು ತಿರುಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಮರ ಹತ್ತಿ ಎಂಟೆನಾ ಸರಿ ಮಾಡಿ ಟಿವಿ ಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಹಸನ ಬಲು ಮಜವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬನು ಮರ ಹತ್ತಿ ಎಂಟೆನಾವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದು, ಇನ್ನೊಬ್ಬವ ಟಿವಿ ಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಬರುತ್ತಿದೆಯಾ ಎಂದು ನೋಡಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳುವುದು. ಮರದ ಮೆಲಿರುವವನ ಹಾಗು ಟಿವಿ ಮುಂದಿರುವವನ ಮದ್ಯೆ ಸಂವಹನ ನಡೆಸಲು ನಾಕಾರು ಹುಡುಗರು.

ಪ್ರತಿ ಆದಿತ್ಯವಾರ ಮದ್ಯಾಹ್ನದ ಮೇಲೆ ೪ ಗಂಟೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಮರ ಹತ್ತಿ ಎಂಟೆನಾವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ೪ ಗಂಟೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎರಡು ಮನೆಯ ಹುಡುಗರು, ಹೆಂಗಸರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರು ಟಿವಿಯ ಮುಂದೆ ಹಾಜರು. ಪಕ್ಕದಮನೆಯ ಉದ್ದ ಜಗುಲಿಯ ತುಂಬಾ ಜನರು. ಮುಂದೆ ಕುಳಿತ ಹುಡುಗರ ಗಲಾಟೆಯಲ್ಲಿ, ಹೆಂಗಸರ ಸುದ್ದಿಯ ಗೌಜಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದವರು ಚಿತ್ರ ನೋಡುವುದೊಂದೇ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದಿತ್ಯವಾರ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವ ಉತ್ಸಾಹ ಈಗ ಸೋಜಿಗವೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚ್ಗಳನ್ನು ಡಿ ಡಿ ೧ ರಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಅದ್ಯಾವುದೋ ಮಾಯದಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಚ್ ಇದ್ದ ದಿನ ಎಂಟೆನಾ ತಿರುಗಿಯೇ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಂಟೆನಾ ಸರಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಹಸನದ ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮ್ಯಾಚ್ ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಸುಂದರ ಅನುಭವ. ನಾಗವಳ್ಳಿ ಎಲೆಯ ರಸಗವಳ ಬಾಯಿ ತುಂಬಿ ಹೋದರೂ ತುಪ್ಪಲು ಎದ್ದುಹೊದರೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಜಾಗವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಒಬಳಿಸಿಯಾರು ಎಂದು ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಹಂದಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು. ಅದ್ಯಾವುದೋ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ವಿರುದ್ಧದ ಮ್ಯಾಚ್ ನಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಗೆದ್ದಾಗ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೊಬ್ಬ ಜಾಗಟೆ ಬಾರಿಸಿ ಅಜ್ಜನಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಬರುವವರುಗೂ ಪಕ್ಕದಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮನೆಗೆ ಟಿವಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಟಿವಿಯ ಹುಚ್ಚು ಜೋರಾಯಿತು. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಾಧನೆ ಎಂಬ ಧಾರವಾಹಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಬರುತ್ತಿತೋ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಟಿವಿ ಹುಚ್ಚನ್ನು ನೋಡಿದ "ಅಣ್ಣ" ನನಗೆ ತಿಳಿ ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಸುಮ್ಮನೆ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಡ. ಚೆನ್ನಾಗಿರುವ ಒಂದೋ ಎರಡೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೋಡು. ಟಿವಿ ನೋಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಓದು. ಓದುವುದರಿಂದ ಏನೋ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಾದರೂ ಸರಿ, ಸುಧಾ ತರಂಗ ಗಳಾದರೂ ಸರಿ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಓದು. ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಟಿವಿಯ ಹುಚ್ಚನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸಿದ್ದೆ ಅವಾ.

ಅವನು ದಿನಾ ಪೇಪರ್ ಓದುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೊನೆಯ ಅಕ್ಷರದವರೆಗೂ ಓದುತ್ತಿದ್ದ. ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಕುಟುಂಬವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಕೈಗೆ ಅವತ್ತಿನ ಪೇಪರ್ ಮರುದಿನ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನ ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಕಾಲೇಜ್ಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಲೈಬ್ರರಿಯಿಂದ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ತಂದು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಅವನೂ ಓದುತ್ತಿದ್ದ. ಓದುವುದರ ಮಹತ್ವ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಅವನು ಅಜ್ಜನ ಕೊನೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೇ ಇರುತ್ತಿದ ಅಜ್ಜನ ಹತ್ತಿರ ಏನಾದರೂ ಓದಲು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಈಗ ಅವನಿಗೇ ಓದುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ...

Sunday, April 5, 2015

ಹಾವಿನ ಪ್ರಹಸನ

ಮಳೆ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹಾವುಗಳಿಗೆ ಬರಗಾಲವೇ? ನಾನಾ ತರಹದ ಹಾವುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು. ಗಿಡಗಳಮೇಲೆ ಎಲೆಯಬಣ್ಣ ಇರುವ ಹಸುರು ಹಾವು, ಕೊಳೆಯುವ ವಿಷವಿರುವ ಕುದುರ್ಬೆಳ್ಳ, ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿರುವ ಸರ್ಪ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಜಾತಿಯ ಹಾವುಗಳು ಅಲ್ಲಿವೆ. ಕೆರೆ ಹಾವುಗಳಿಗಂತೂ ಬರಗಾಲವೇ ಇಲ್ಲ.

ನನ್ನ ವಾರಗೆಯ ನಮ್ಮೂರಿನ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಹಾವುಗಳೆಂದರೆ ವಿಪರೀತ ಹೆದರಿಕೆ. ಮಳೆ ನಾಡಿನವರಾದರೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹೇಗೆ ಹೆದರುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾವುಗಳು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬೇಕಾಗದ ಅನವಶ್ಯಕ ಜೀವಜಂತುಗಳೆಂದು ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಠರಾವು ಪಾಸು ಮಾಡಿಯಾಗಿದೆ. ಹಾವು ಎಂದರೆ ಸಾಕು ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತ ಮೂರು ತುಂಡುಗುಪ್ಪಣ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಇದೇ ತರಹ ಹೆದರುಪುಕ್ಕಲನಾದ ಪಕ್ಕದಮನೆಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಹಾವು ಬಂದಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಕಾಳಿಂಗ ಬಂದಾಗ ಅಜಮಾಸು ನಾಲ್ಕು ಫರ್ಲಾಂಗು ದೂರ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಕೂಗಿದ ಅಸಾಮಿ ಆವಾ. ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಮಣ್ಣು ಗೋಡೆಯ ದೇವರ ಮನೆಯೊಳಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೇವರ ಪೀಠ ಇದೆ. ಆ ದೇವರ ಪೀಠಕ್ಕೂ ಗೋಡೆಗೂ ಮದ್ಯೆ ಇರುವ ಸಂದಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಜಾತಿಯ ಹಾವು ಸೇರಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಹಗಲಿನಲ್ಲೂ ಬೆಳಕಿನ ಸೆಲೆ ಇಲ್ಲದ ದೇವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಗೆ ಹಾವು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಬಿಚ್ಚಿದ ಮಡಿಯೊಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಹಾವು ಹಾವು ಎಂದು ಕಿರುಚಿದಕೂಡಲೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು ಯಾವುದೋ ಕೆರೆ ಹಾವು ನೋಡಿ ಹೆದರಿದ್ದಾನೆ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿದರು.

ಅವನ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೋಸ್ಕರ ನಾನು ಮತ್ತಿಬ್ಬರು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು ಪವರ್ ಫುಲ್ ಬ್ಯಾಟರಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ದೇವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹಾವನ್ನು ಹುಡುಕಿದಾಗ ಕಂಡಿತು. ಏನೇ ಸಪ್ಪಳ ಮಾಡಿದರೂ ಸಂದಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಜಾತಿಯ ಹಾವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಯಾರೂ ರಿಸ್ಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇಡ ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹಾಕುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಮಂಜಣ್ಣ.

ಮಂಜಣ್ಣ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾವು ಹಿಡಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟರಿ ಇದ್ದರೂ ಕಪ್ಪಿನಲ್ಲೇ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತ ಧೈರ್ಯವಂತ. ಅವನಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದಾಗ ಬರುತ್ತೇನೆಂದ. ಅವನು ಬರುವ ವರೆಗೆ ಹಾವು ಅಲ್ಲೇ ಇರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದೇನಾದರೂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದು ನಾಗಂತಿಕೆ ಮೇಲಿದ್ದ ಕರಡಿಗೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿತೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಹವ್ಯಕ ಮಾಣಿಗೆ ಕೂಸು ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕಷ್ಟ. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ನನಗೆ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬಿಟ್ಟು ಬೆಳಕು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರು ಎಂದು ಹುಕುಂ ಮಾಡಿದರು. ನನಗೆ ಏಕೆ ಹೇಳಿದರೆಂದರೆ ಅವರ್ಯಾರಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮಂಜಣ್ಣ ಬಂದವನೇ ಹಾವನ್ನು ನೋಡಿ "ಊ ಹು" ಎಂಬ ಉದ್ಗಾರ ತೆಗೆದ. ಅವನ ಅದ್ಗಾರಗಳಿಗೆ ಅವನೇ ಅರ್ಥ ಹೇಳಬೇಕು. ಅದೊಂದು ವಿಷವಿಲ್ಲದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಾವು ಎಂದು ಆ ಉದ್ಗಾರವೋ ಅಥವಾ ಅದು ಭಯಂಕರ ವಿಷವಿರುವ ಕಾರ್ಕೋಟಕ ಎಂದು ಆ ಉದ್ಗಾರವೋ ನರ ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಇಕ್ಕಳ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು "ನಾನು ಹಾವನ್ನು ಸಂದಿಯಿಂದ ಜಗ್ಗಿ ತೆಗೆಯುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ದೊಣ್ಣೆಯಿಂದ ಜಪ್ಪಿ ಸಾಯಿಸಿರಿ" ಎಂದ. ನಾವು ಮೂವರೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದು ದೊಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ತಯಾರಾಗಿ ನಿಂತೆವು. ಮಂಜಣ್ಣನು ಇಕ್ಕಳವನ್ನು ಸಂದಿಯ ಹತ್ತಿರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೇ ತಡ ದೊಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಇಬ್ಬರೂ ಶೀದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ. ಸಂದಿಯಿಂದ ಹಾವನ್ನು ಹೊರಗೆ ಎಳೆದು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ, ಮಂಜಣ್ಣನೂ ಒಂದು ದೊಣ್ಣೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಾವನ್ನು ಜಪ್ಪಿದ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹಾವನ್ನು
ಸಾಯಿಸಿದಮೇಲೆ ಮಂಜಣ್ಣ ದೊಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಾವನ್ನು ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಮೇಲೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಂದಿರು ಸಹಜವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿದರು. ಅದು ಯಾವ ಜಾತಿಯ ಹಾವು ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ "ಸುರಗನ್ದಡಿಯ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮಂಜಣ್ಣ. ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಮರುದಿನದಿಂದ ಪೂಜೆಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ದೊಡ್ಡ ಗ್ಯಾಸ್ ಲೈಟ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ. ಅವನ ಹೆದರಿಕೆಗೆ ಯಾರೂ ಅರ್ಧ ಅಡಕೆಯ ಕಿಮ್ಮತ್ತೂ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.

Tuesday, November 18, 2014

ಕರೆಯದ ತಿರುಗಾಟ

ಮಂಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಂಧು ಬಳಗವನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸಲು ಹೋಗುವುದೂ ಒಂದು ಜೀವನಾನುಭವ! ಬಹಳ ಸರ್ತಿ ನಾನು ಈ ಜೀವನಾನುಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಅದರ ಮಜವೇ ಬೇರೆ. ಯಾರಲ್ಲೋ ದಾರಿ ಕೇಳುವುದು, ಮನೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು, ಹೋದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಅಲ್ಲಿ ಆಸರಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೊಂದು ನಮೂನೆಗಳೇ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೆಲವು ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಿದಷ್ಟೂ ಸ್ವಾರಸ್ಯವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಮನೆಯವರು ಕೂತು ಬಳಗದ ಲಿಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಪರಿಚಯ ಇರುವ ನೆಂಟರು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ದೂರ ದೂರದ ನೆಂಟರನ್ನೂ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದು ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಏನಾದರೂ ಇವರು ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಸಂಬಂಧ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಮುಗಿಯಿತು, ಅವರ ವಂಶವ್ರಕ್ಷವನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರು ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ವಂಶವ್ರಕ್ಷಕ್ಕೆ ತಳಿಕೆ ಹಾಕಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಬಿಡಿ. ಕೆಲವು ಸಲ ನಾವು ಹೋದ ಮನೆಯವರಿಗೇ ಇವ ಅದು ಹೇಗೆ ನಮಗೆ ಸಂಬಂಧ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಮನೆಗೆ ದಾರಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಹೋಗಬೇಕು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವರು ದಾರಿ ಹೇಳುವ ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ವಿವರ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ "ಓ ನೀನು ಅವನ ಮಗನ? ಅವ ನನ್ನ ನಾದಿನಿಯ ಷಡಕ ಆಗ್ತಾ" ಎಂದೋ ಅಥವಾ "ನನ್ನ ಷಡಕನ ಅಜ್ಜನ ಮನೆ ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಅಜ್ಜನ ಮನೆ ಎರಡು ಒಂದೆಯಾ" ಎಂದೋ ಹೇಳಿ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಆಸರಿಗೆ ಕುಡಿದು ಮಂಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಆಮಂತ್ರಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋದಮೇಲೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ಲಿಸ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಸರೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು.

ಹೋದ ಎಲ್ಲ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಆಸರಿಗೆ ಕುಡಿಯಲೇ ಬೇಕು. ಯಾವ ಮನೆಯವರೂ ಹಾಗೆ ಕಳುಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಅನ್ನುವುದು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಕಡೆ ಆಸರಿಗೆ ಆಗಿದೆ ಅಂದರೆ ಅವಷ್ಟರ ಜೊತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ದ ಕಪ್ ಚಹ ಹೆಚ್ಚಲ್ಲ ಎಂದು ಕುಡಿಸಿಯೇ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಚಾರ ಸರಿ ಇಲ್ಲದಿದರೆ ಕೆಲವರು ರವೆ ಶಿರ ಕಾಯಿಸಿ ಬಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಆಸರಿಗೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಊಟ ಮಾಡಲಾಗುವುದೇ? ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ನಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಶಾಲೆ ಮನೆಯ ವರಾಂಡದಲ್ಲೋ ಕುಳಿತು ಊಟದ ಹೊತ್ತು ಮೀರಿದ ಮೇಲೆ ಮುಂದಿನ ಮನಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಿದೆ. ಸತತ ಮೂರನೆ ದಿನ ಇಂತಹ ತಿರುಗಾಟದ ಪರಿಣಾಮ ಹೊಳೆ ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ತಾಪತ್ರಯವಗಿತ್ತು.

ಸಮಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸದುಪಯೋಗ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೈಕನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಜೋಸ್ತನಿಗೆ "ಟೊಪ್ಪಿ ಜಾರಿ ಹೋಯಿತು" ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು "ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಹೋಯಿತು" ಎಂದು ಕೇಳಿ ದೊಡ್ಡ ಭಾನಗಡೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆಸರಿಗೆಯ ಹೊಡೆತ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬರನ್ನು ಬೈಕಿನ ಹತ್ತಿರವೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಬಾಡಿಗೆ ಬೈಕಿನವ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕರೆದೂ ಕರೆದು ಅದೆಷ್ಟು ಅಭ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ಯಾರಲ್ಲೋ ದಾರಿ ಕೇಳಿ ಅವನ ಹತ್ತಿರವೂ "ಬನ್ನಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ" ಎಂದು ಕರೆದದ್ದೂ ಇದೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇದಲ್ಲ. ದಾರಿ ಹೇಳಿದವನೂ ಸಹ "ಅಡ್ಡಿಲ್ಲೆ, ನೀವೂ ಬನ್ನಿ" ಅಂದಿದ್ದು.

ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಸರಿಗೆ ಕುಡಿದು ಕೈ ತೊಳೆದು ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಾಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯೊಬ್ಬಳು ಬಂದವರು ಯಾರು ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ನಾನು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮನೆಯ ಹೆಸರು ಹೇಳಿದೆ. ಆಗ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಎದ್ದು ಕುಳಿತ ಅವಳು "ನೀನು ಗಪ್ಪಿಯ ಮೊಮ್ಮಗನ?" ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಹತ್ತಿರ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ತಲೆ ನೆವರಿಸಿದ್ದಳು. ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದರೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಜನರು ಬಹಳ.

ಕರೆಯದ ಈ ತಿರುಗಾಟದಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ತೊಂದರೆ ಇದ್ದರೂ ಹೊಸ ಜನರನ್ನು, ಊರನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದೃಷ್ಟ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರ ಕವನವನ್ನೂ ಒದಲೂಬಹುದು.


Friday, January 24, 2014

ಅರವಿಂದ

               ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ ಸುದ್ದಿ ತುಂಬಾ ಅಘಾತಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ನನಗಿಂತ ಮೂರು ವರ್ಷ ಹಿರಿಯವನಾದ ಅರವಿಂದ ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನಂತೆ. ಅರವಿಂದನಂತಹ ಮನುಷ್ಯ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನುವುದು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ನಂಬಲಿಕ್ಕೆ ಆಗದಂತಹ ವಿಷಯ. ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅಘಾತವಾಗದಿರದು. ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿ ಮನಸ್ಸಿನ, ಛಲವಿರುವ, ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಸ್ಟು ದುರ್ಬಲನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೇಪಕ್ಷ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವವರೆಗೂ ದುರ್ಬಲನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

         ಅರವಿಂದನೆಡೆಗೆ ಒಂದು ತೆರನಾದ ಗೌರವವಿತ್ತು. ನನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಸಹವರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನು ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗಿಂದಲೂ ಒಡನಾಟಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ. ಓದಿನಲ್ಲಿ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದರೂ ಮನೆಯ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಿ ಪಿ ಯು ಸಿ ಗೆ ಓದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ. ಹೈ ಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿ ಓದಿನ ಜೊತೆಗೆ ಉಳಿದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಚದುರಂಗ ಆಟವನ್ನು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಆಟದ ಆಸಕ್ತಿ ಅವನಿಗೆ ಈಗಲೂ ಇತ್ತು ಎಂಬುದು ಅವನ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಫೋಟೋ ಗಳಿಂದ ತಿಳಿದಿತ್ತು.

            ಚಿಕ್ಕವನಿರುವಾಗ ಉರವರು ಯಾರು ಯಾರನ್ನೋ ನಮಗೆ ಉದಾಹರಿಸಿ "ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಕಲಿಯಿರಿ" ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರೋ ತಾನು ಊರಿನಿಂದ ಹೊರಗಿರುವುದರಿಂದ ಮನೆಯ ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿಯಬೇಕಾದರೂ ಚಪ್ಪಲಿ ಮೆಟ್ಟಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವರು. ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಏನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಸಿಕ್ಕಾಗ ತುಂಬಾ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರವಿಂದನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದ ಯಶಸ್ಸು ಊರವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಲಿನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಊದಿನಕಡ್ಡಿ, ಕರ್ಪೂರಗಳನ್ನು ಮಾರುವುದರಿಂದ ತನ್ನ ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದ. ನಂತರ ಅಡಿಕೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಂದ ಹಣವನ್ನು ಎರವಲು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಕೊಳೆ ಅಡಿಕೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಊರಿನ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೂ ಹೋಗಿ ಚೌಕಾಸಿ ಮಾಡಿ ಕೊಳೆ ಅಡಿಕೆ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಊರವರು ಅವನ ಚೌಕಾಸಿಗೆ ಬಯ್ದರೂ ರೆವನಕಟ್ಟೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಕೊಳೆ ಅಡಿಕೆ ಕೊಡದೇ ಅರವಿಂದನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

                ಕೊಳೆ ಅಡಿಕೆ ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಡಿಕೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾದ. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ನೆರಳಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಸ್ವತಹ ಟೆಂಡರ್ ಬರೆಯುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ. ಸಿರ್ಸಿಯಲ್ಲಿಯೆ ಮನೆ ಮಾಡಿ ಅಸ್ತಮ ರೋಗಿಯಾಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಊರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು, ಸಾಧಿಸಿ ತೋರಿಸಿದ್ದ. ಇದು ನಮ್ಮೂರಿನ ಅನೇಕರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಉದಾಹರಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಸಾಧನೆಯೇ ಅಲ್ಲ! ಪಿ ಯು ಸಿ ಮುಗಿದಾಗ ತನ್ನ ಓರಗೆಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲರೂ ಮುಂದಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರು, ಧಾರವಾಡ ಎಂದು ಹೋಗುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಅವನು ಎಷ್ಟು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದನೊ? ಊದಿನ ಕಡ್ಡಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಯಾರ್ಯಾರು ಎಷ್ಟು ಹೀಯಾಳಿಸಿದ್ದರೋ? ಕೊಳೆ ಅಡಿಕೆ ಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮಾಡಿದ ಚೌಕಾಸಿಯಿಂದಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಬಯ್ಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನೋ? ಆರ್ಥಿಕ ಮುಗ್ಗಟ್ಟು, ಅವಕಾಶದ ಕೊರತೆ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿಯೂ ಊರಿನಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ಸಾಧಿಸಿದ.

                ಚೆಸ್ಸಿನಾಟದ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಈಗೊಂದಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವನು ಬರೆದಿದ್ದ ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಮತ್ತು ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಕವನಗಳಿಗೆ ಕುಶಾಲು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವವಿತ್ತು. ಊರಿನ ತೇರು, ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ ಹೀಗೆ ಕೆಲವುಸಲ ನಾನು ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ, ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಣ್ಣಯ್ಯನ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ದೇವರು ಅವನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ನೀಡಲಿ. ಅವನ ಮನೆಯವರಿಗೆ ನೋವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ನೀಡಲಿ.

Friday, November 15, 2013

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಭೇಟಿಗಳು..

ಕೆಲವು ಸಲ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಅಪರೂಪದವರು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಗೊಂದಲವಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀರಾ? ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುವುದು, ನಗು ಬರದಿದ್ದರೂ ನಗುವುದು ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ನೋಡಬೇಕು. ಬಹುಷಃ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇದರ ಅನುಭವ ಆಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ತಡಬಡಾಯಿಸಿದರೆ ಕೆಲವರು ಹೇಗೋ ನಿಭಾಯಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಬೇಡದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ, ಬೇಡದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕರಂತು ಮುಖ ಹುಳ್ಳಗಾಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದು.

ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ಮನೆಯೊಂದಿದೆ. ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಯಾವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆಯಾದರೂ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಸ್ಸೀಮರು. ಮದುವೆ ಮುಂಜಿಗೆ ಆಮಂತ್ರಣ ಕೊಡಲು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣವೆಂದರೆ ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೊಲೆಯ ಸಂಚೆನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ಬೆಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಾದರೂ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಸಾಕು, ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವ ಚಹಾ ಎದುರಿಗಿಟ್ಟು ಅದು ಆರುವವರೆಗೂ ಇಡೀ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಮೆದುಳಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಕಲಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಂದಮೇಲೆ ಜಗತ್ತಿನ ವೈಶಾಲ್ಯ ಹಾಗು ಶಾಂತತೆಯ ಪರಿಚಯ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗಿ ಅವುಗಳ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಹಿಂದಿನವಾರ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನಿಗೆ "ಆ" ಮನೆಯವರಿಬ್ಬರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಂತೆ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಇವನು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಎದುರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದಾಗ ಎನುಮಾಡುವುದೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದನಂತೆ. ಒಂದೇ ಊರಿನವರು ಆದದ್ದರಿಂದ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತನಾಡಿಸುವು ಸೌಜನ್ಯ. ಉಭಯಕುಶಲೋಪರಿ ಮಾತುಕತೆಯಾದಮೇಲೆ ಮನೆಯೆಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳಿದಾಗಲೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಗಹನತೆ ಅವನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು. ಯಾವುದೋ ಮಾತಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸವನ್ನು ಹೇಳದೆ, ತಲೆಹೋಗುವಂತ ಕೆಲಸವನ್ನೇನೋ ಆರೋಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತನಂತೆ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಸಹ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸವನ್ನು ಕೊಡುವ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದಿತ್ತಂತೆ. ನಾನು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಯಾರಿಗೂ ನನ್ನ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸವನ್ನು ಮಾತ್ರಾ ಕೊಡಬಾರದೆಂದು.

ಕೆಲವುಸಲ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕವರ ಹೆಸರು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಒದ್ದಾಡಬೇಕು. ಆಗ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕರೆದು "ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು ಯಾರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾರೆಂದು!!" ಹೇಳಿ ಅವಳಿಗೆ ಏನಾದರು ಸಿಕ್ಕವರ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿದೆಯೋ ಎಂದು ಕೇಳುವುದು. "ಅರೆ ನೀನು!! ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾ.." ಎಂದು ಹುಳಿ ಹುಳಿ ನಗೆಯಾಡುವುದು, ಇಂತಹ ಚೇಷ್ಟೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ. ನಾನಂತೂ ಸಿಕ್ಕವರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಯಾವ ಹೆಸರು ಹೊಂದುತ್ತದೆ ಎಂದು ನೋಡಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಅಮೇಲಾಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ದನಾಗಿಯೇ. ಕೆಲವರಂತೂ "ನಾನು ಯಾರು ಹೇಳು ನೋಡೋಣ" ಅಂತ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೊಬ್ಬನಿದ್ದಾನೆ ಅವನು ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಹೆಸರನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತ್ತಿಗೆಯೊಬ್ಬರಿಗೆ "ವಿನಾಯಕ ಅಕ್ಕ" ಅಂತ ಕರೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಹತ್ತೆಂಟು ನೆಂಟರಿಷ್ಟರ ಹೆಸರೇ ನಮಗೆ ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನು ವೈದ್ಯರು ಹೇಗೆ ನೂರಾರು ಔಷಧಿಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಅತ್ಮೀಯರೋ, ಬೇಕಾದ ಬಂಧುಗಳೋ ಸಿಕ್ಕರೆ ಆಗುವ ಸಂತೋಷವೂ ಸಹ ಅಪ್ರಮತಿಮ. 
ಇಂತಹ ವೇಗದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕಾದವರು ಸಿಕ್ಕಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸಮಯ ಕಳೆದರೆ ತುಂಬಾ ಆನಂದವಾಗುತ್ತದೆ.

Thursday, August 22, 2013

ಮೂರ್ತಿ


ಮೂರ್ತಿ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯ. ಅವನು ಚಿಕ್ಕವನಿರುವಾಗಿನಿಂದ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಚಿಕ್ಕವನಿರುವಾಗ ಅವನು ಎಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ ಯಾರೂ ಅವನ ಕೆನ್ನೆ ಚಿವುಟದೆ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುಣದಲ್ಲೂ ಸಹ ತುಂಬಾ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದ ಮಾಣಿಯಾಗಿದ್ದ. ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ವಿನಾಕಾರಣ ಹಠ, ರಗಳೆ ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಲಿಗಾಡಿ ಅನ್ನುವುದನ್ನಂತೂ ಮಾಡಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಬಹುದು.

ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದ. ಹೈ ಸ್ಕೂಲ್ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಶಾಲೆಗೇ ಅವನೇ ಮೊದಲಿಗ. ಓರಗೆಯ ಹುಡುಗರಂತೆ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಪಾಟಿಚೀಲವನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಒಗೆದು ಆಡಲು ಓಡುವ ಹುಡುಗನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಏನನ್ನಾದರೂ ತಿಂದು, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೂ, ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿಯೇ ಏಳುತ್ತಿದ್ದ. ನೆಂಟರಿಷ್ಟರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬಯ್ಯುವಾಗ "ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕಲಿತುಕೋ" ಎನ್ನುವುದು ಮಾಮೂಲಾಗಿತ್ತು.

ಪಿ ಯು ಸಿ ಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಪಾಸಾಗಿ, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕೋರ್ಸ್ ಗೆ ಸೇರಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಸಿ ಈಗ ವಿದೇಶದ ಯಾವುದೊ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಳ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮನೆ ಕಾರು ಎಲ್ಲ ಇದೆ. ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಖುಷಿ ಬೇಕೇ? ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೂಸು ಹುಡುಕಿ ಅವನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಆರಾಮಾಗಿರಬಹುದು. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಕೂಸು ಇದೆಯೇ?



Thursday, July 11, 2013

ಬುತ್ತಿ

ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಆಕಾಶ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಮನೆಯೊಳಗೂ ಕತ್ತಲು ಇರುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಯಾಕೋ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಒಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಏಕಾಂತವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಆಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ಏನು ಇಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವುದು, ಮುಂದಿನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ತೇಪೆ ಹಚ್ಚುವುದೇ ನನ್ನ ಆಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ಯಾವ್ಯಾವುದೋ ನೆನಪುಗಳು, ಯಾರದೋ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಜಡಕಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಸರಿ, ಕ್ರಮಬಧ್ಧವಾಗಿ ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ ಬರಲು ಅದೇನು ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳವಾ?

ನನಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಲಗಿ ನನ್ನ "ಎಂತಕ್ಕೆ" ಎನ್ನುವ ಅಸಂಬಧ್ಧ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನದ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ "ಅಣ್ಣ". ನನಗೆ ಕತ್ತಲೆಯೆಂದರೆ ಭಯಂಕರ ಹೆದರಿಕೆಯಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಮೂತ್ರ ಬಂದು ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಅಣ್ಣನ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು "ಅಣ್ಣಾ ಓ ಅಣ್ಣಾ" ಎಂದು ಕರೆದಾಗ ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗಿರುವ ಅಣ್ಣಯ್ಯ, ಭಾವ ಎಲ್ಲರೂ ಬಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಮಲಗಿರುವಾಗ ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಫೋನ್ ಬಂದರೆ ಅದೇನು ಅಲವರಿಕೆ ನನಗೆ. ಒಂದು ದಿನವೂ ಅಣ್ಣ "ನೀನೆ ಹೋಗಿ ಮೂತ್ರ ಮಾಡಿ ಬಾ, ನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸಬೇಡ" ಎಂದದ್ದಿದೆಯೇ?

ಆಗ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಯ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ನೀನು ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ದೊಡ್ಡಣ್ಣ, ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ, ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ "ಉಪ್ಪಿನ ಮೊಟ್ಟೆ" ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ. ಮೂರೂವರೆ ಕಿ ಮಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದ. ಆಗಿನ ಸಂತೋಷ ತಿರುಗಿ  ಬರಬಹುದಾ? ಬಹುಷಃ ಅಣ್ಣನಿಗೂ ಈ ಘಟನೆ ನೆನಪಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.

ಶಾಲೆಯ ರಜಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತ್ತೆಯರ ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಹೊಳೆಗೆ ಹೋಗಿ ಪಂಜಿಯ ತುಂಡಿನಲ್ಲಿ ಅವಲಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಲಿ. ಹದಿನೈದಿಪ್ಪತ್ತು ದಿನ ವಯಸ್ಸಿನ ನಾಯಿ ಮರಿಗಳನ್ನು ಈಜು ಕಲಿಸೋಣವೆಂದು ಹೊಳೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತೇಲಿಬಿಡುವುದರಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕಂಡ ಅಜ್ಜನ ಹತ್ತಿರ ಬೈಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅದ ಅವಮಾನ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸಿಗುವುದೇ? ಆಯಿ ಹಾಲು ಹಿಂಡುವಾಗ ದೊಣಕಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಆಕಳ ಕಿವಿ ತಿರುಪಿ ಅದು ಆಯಿಗೆ ಒದ್ದಾಗ ಆದ ಭಯ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆಗುವುದೇ?

ಏಳನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕೇಂದ್ರ ಮಟ್ಟದ ಭಾಷಣ ಸ್ಫರ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಹುಮಾನ ಗೆದ್ದಾಗ ಆದ ಖುಷಿ, ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ದಿನ ಮಾಡಿದ ನಾಟಕದ ಪಾತ್ರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೂ ಮೀರಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾದಾಗ ಆದ ಹೆಮ್ಮೆ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕಚಗುಳಿ ಇಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗಿನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹುಚ್ಚು ಬಾಲಿಶ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಕುಳ್ಳಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುವಾಗ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವಾಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆಕ್ರೋಶ ಯಾರಮೇಲಿನದೋ? ಹೈ ಸ್ಕೂಲ್ ನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿ ಡಿ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಶೇಂಗಾ, ಶುಂಟಿ ಪೆಪ್ಪರಮೆಂಟ್ ರುಚಿ ಮರೆಯಲಾಗುವುದೇ?

ವಿಜ್ಹ್ನಾನವೆಂದರೇನು ವಾಣಿಜ್ಯವೆಂದರೇನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಪಿ ಯು ಸಿ ಯಲ್ಲಿ ವಿಜ್ಹ್ನಾನ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ಮೊದಲ ವರ್ಷ ನಪಾಸಾದಾಗ ಆದ ಅವಮಾನ, ಕೀಳರಿಮೆ, ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಹೆದರಿಕೆ ಏಕೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೋ? ನಂತರ ವಾಣಿಜ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರಥಮ ವರ್ಷ ಪ್ರತಿಶತ ೮೦ ಅಂಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಏನೋ ಪ್ರತಿಕಾರ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡ ಭಾವ, ಬೇಕಿತ್ತಾ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಸಹಾಯಗಳೆಷ್ಟೋ.. ಅತ್ತೆಯ ಮಗಳು ಅತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಗಂಟೆ ನೋಡುವುದು ಕಲಿತೆ, ಭಾವನಿಂದ ಮಗ್ಗಿ ಕಲಿತೆ, ಅಣ್ಣಯ್ಯನಿಂದ ಲೆಕ್ಕ ಕಲಿತೆ... ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ಜನರಿಂದ ನಾ ನಾ ರೀತಿಯಿಂದ ಉಪಕೃತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗಿದೆ...

ಏನೇ ಹೇಳಿ "ಬೀಚಿ"ಯ ಮಾತು ನಿಜವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಂತೋಷ ಎನ್ನುವುದು "ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ". ನೆನಪುಗಳ ಜೊತೆ ಹೊತ್ತು ಕಳೆದಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಮುದವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.. ಅಲ್ಲವೇ?

Thursday, February 7, 2013

ಟೀನೇಜ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿ


"ನಿನ್ನ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ನಾನು ಮನೆಯ ಯಜಮಾನನಾಗಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ" ಎಂದು ಅನೇಕ ಅಪ್ಪಂದಿರು ಈಗಿನ "ಟೀನೇಜ್" ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಹೇಳುವ ಮಾತು. ನಾನೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಹೇಗೆ ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನವರು ಈಗಿನ "ಟೀನೇಜ್" ವಯಸ್ಸಿಗೇ ಹುಡುಗಾಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹೊರುವಷ್ಟು ಪ್ರೌಢರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು? ತಮ್ಮ ೧೯-೨೦ ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನಿಕೆ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ, ೧೯ ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸಂಸಾರದ, ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಈಗಿನ ತಲೆಮಾರಿನವರು ೨೫ ನೇ ವಯಸಿನಲ್ಲೂ ಭವಿಷ್ಯದ, ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಯೋಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ "ಟೀನೇಜ್" ಎಂಬ ಮುಸುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ.

ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನವರಿಗೆ ಪ್ರೌಢತ್ವ ಬೇಗನೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಕಾರಣ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಅವರಿಗೆ ಈಗಿನಂತೆ ತಮ್ಮ ೨೨-೨೩ ನೇ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಶಾಲೆ ಕಾಲೇಜ್ ಎಂದು ಹೋಗುವ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ೧೩-೧೪ ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ದುಡಿಮೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ೧೯-೨೦ ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಜಗತ್ತನ್ನ ನೋಡಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ದುಡಿಮೆ, ಆದಾಯ, ಖರ್ಚು ಹೀಗೆ ವ್ಯವಹಾರ ಜ್ಞಾನ ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾದರೆ ಅವರಿಗೆ ಈಗಿನ "ಟೀನೇಜ್" ನವರಂತೆ ಭಾವನೆಗಳು ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಇರುತ್ತಿತ್ತು ಆದರೆ ಇವತ್ತು ದುಡಿದರೆ ನಾಳಿನ ಖರ್ಚಿಗೆ ಆದಾಯ ಅನ್ನುವಂತಿದ್ದರೆ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಿ ಜಾಗ? ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರು, ಮುಂಬೈ ಇಂತಹ ಶಹರದಲ್ಲಿರುವ ೪೦-೫೦ ವಯಸ್ಸಿನವರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ನೋಡಿ, ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟೇ ಓದಿ, ಓದುತ್ತಾ ದುಡಿದು, ದುಡಿದು ಓದುತ್ತಾ ಈಗ ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರೇ. ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿ ಅಂದರೇನು ಅನ್ನುವುದೇ ಗೊತ್ತಿರದಿದ್ದ ಕಾಲವದು. "ನಾನು ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕು" ಅನ್ನುವುದೊಂದೇ ಆಗಿನವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಈಗ ಟೀನೇಜ್ ಪ್ರಾಯದವರು ಗೊತ್ತುಗುರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ಹೋಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲೇ ಬೇಜಾರಾಗಿ ಚಕ್ಕರ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮೊಬೈಲ್ ಅಂತೂ ಎಲ್ಲರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದೆ. ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೊಬೈಲ್ ಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮಾತು ಹರಟೆ ಮುಗಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಓದಲು ಸಮಯವೆಲ್ಲಿ? ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪಂದಿರು ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನೀಡದೆ ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಓದಲು ಕಾಲೇಜ್ ಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇನು? ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಯಾರ್ಯಾರದೋ ಹತ್ತಿರ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಹರಟುವುದು, ತಂದೆ ತಾಯಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಾರಿಸಿದರೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಊಟ ಬಿಟ್ಟು ಕೂರುವುದು.

ಟೀನೇಜ್ ಗೆಳೆಯರೇ ನಾವೂ ಪ್ರೌಢರಾಗೋಣ. ಯಾರದೋ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯನ್ನು, ಗೆಳೆಯ/ಗೆಳತಿ ಕೊಟ್ಟ ಫ್ರೆಂಡ್ಶಿಪ್ ಕಾರ್ಡನ್ನು ಅಥವಾ ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಷಗಳನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸೋಣ. ಅಪ್ಪ ಕೊಡುವ ಪಾಕೆಟ್ ಮನಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪ ಹೇಗೆ ದುಡಿದ ಎಂದು ಯೋಚಿಸೋಣ. ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವಯುತವಾಗಿ ವರ್ತಿಸೋಣ. ನಾವು ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೇವೆ, ಇನ್ನು ಹಾರಾಡೋಣ. "ಟೀನೇಜ್", "ಮನಸುಗಳ ಪಿಸು ಮಾತು" ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಶಬ್ಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಸುಂದರ ಲೇಖನ ಬರೆಯಬಹುದು. ಸಾಧನೆ ವ್ರತ್ತಿಪರತೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ, ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಗೆಳೆಯರೇ ಬನ್ನಿ ವ್ರತ್ತಿಪರರಾಗೋಣ. ಇದೇ ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದನ್ನು ನಮ್ಮ ಇಡಿ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Monday, December 24, 2012

ಮದುವೆ ಮನೆ

ಮದುವೆ ಮನೆ ಅಂದರೆ ಅದೇನು ಸಂಭ್ರಮ, ಸಡಗರ.. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಹತ್ತಿರದ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರೆಲ್ಲಾ ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಯವರಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಬಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ತೆರನಾದ ಸಡಗರದಲ್ಲಿ, ಮದುವೆ ಹೇಗಾಗುತ್ತದೋ? ಬೀಗರ ಉಪಚಾರದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಕಡಿಮೆ ಆಗುವುದೋ? ಎಂಬ ಆತಂಕ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಕೈಲಾಗುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಗಂಡಸರು ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪರ ಹಾಕುವುದು, ಅಂಗಳದ ನೆಲ ಮಟ್ಟಸ ಮಾಡುವುದು ಹೀಗೆ ಮುಂತಾಗಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಹೇಗೋ ಮದುವೆ ಮನೆ ಅಂದಾಕ್ಷಣ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬಾಕಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಉಟಕ್ಕೆ ಬಾಳೆ ಎಲೆ ಕೊಯ್ಯುವುದು, ವೀಳ್ಯದೆಲೆ ಕೊಯ್ಯುವುದು ಮುಂತಾದ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಕೆಲವರು ನಿಷ್ಣಾತರು ಮುಂದಾಗಿ ಒಟ್ಟಾದ ಹುಡುಗರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇಂತಹ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ ಹೇಳುವ ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿಗಳು, ಕಥೆಗಳು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಸಂಗ ತುಂಬಾ ಮಜವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಾದವರು ಅವರ ಯೌವ್ವನದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಯಾವುದೋ ಮದುವೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಮನೆಯೇ ಏಕೆ ಊರೇ ಸಂತೋಷದ ಅನುಭವಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಹೆಂಗಸರು ಕಜ್ಜಾಯದ ತಯಾರಿ, ಪನಿವಾರದ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಲವು ಹೆಂಗಸರು ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, ನಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸಂತೋಷ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಸೇರಿರುವ ಮಕ್ಕಳಂತೂ ಕಂಬ ಕಂಬ ಆಟ, ಡಬ್ಬಾ ಡುಬ್ಬಿ ಆಟ ಮುಂತಾದ ಮಕ್ಕಳ ಸಂಕ್ಯೆಯನ್ನು ಬಯಸುವ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಂಗಳದ ಚಪ್ಪರಕ್ಕೆ ಮೇಲ್ಗಟ್ಟು ಕಟ್ಟುವುದು ಮಾತ್ರ ಮದುವೆಯ ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿಯೇ. ಅದೊಂದು ಶಾಸ್ತ್ರವೋ ಎಂಬಷ್ಟು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಮೇಲ್ಗಟ್ಟಿಗೆ ಗುಂಡು ಸೂಜಿ ಚುಚ್ಚುವುದು, ಸೀರೆಯಲ್ಲಿ ಹೂವು ಮಾಡುವುದು ಎಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಕೌಶಲ್ಯ ಬಯಸುವ ಕಲೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಬಂದ ತಜ್ಞರು ಉಮೆದುವಾರರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಮೇಲ್ಗಟ್ಟು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೇಲ್ಗಟ್ಟು ಕಟ್ಟಲು ಸೀರೆ ಒಟ್ಟು ಮಾಡುವಾಗ ಅಂತೂ ಅನೇಕ ಮಾಂಸಹಾರಿ ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಾವನವಾಗಬಹುದಿತ್ತು.

ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ೬ ವರ್ಷವಾಯಿತು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮದುವೆ ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವ ಮದುವೆ ಮನೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನಡೆದ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮದುವೆಗೂ ಒಂದೇ ದಿನ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದು, ಅದೂ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ. "ನಿನ್ನ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಯಾವಾಗಲೋ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅವತ್ತು ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಈಗಿನ ಮದುವೆ ಮನೆಗಳೂ ನಾನು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಇರದೇ ಇರಬಹುದು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ, ಈಗಿನ ಕಾಲಮಾನದ ಜಂಜಾಟಗಳ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಅವೂ ಸೊರಗಿ ಹೋಗಿವೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೋಗಿ ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಸಮಾಧಾನವಾದರೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗಿನ ಕಲ್ಯಾಣ ಮಂಟಪದ ಮದುವೆಗಳಲ್ಲಿ ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲೊಂದು ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ, ಮುಂಚೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಕೊನೆಗೂ ಇಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಪುರುಸೊತ್ತು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆತ್ಮೀಯರ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ.